Everybody wins when nobody loses

Vorige week werd de campagnebus van Biden in Texas op de snelweg klemgereden door Trump aanhangers. Op de video die een voorbijganger maakte zag je goed hoe op de snelweg een met rode Trump vlag getooide pickup bewust een auto van een campagnemedewerker van Biden ramt. Trump deelde het filmpje op Twitter, met de tekst ‘I love Texas”. Dat bericht werd 57 duizend keer geretweet en 350 duizend keer geliked. 

De confrontatie: voor of tegen

Het is een voorbeeld uit een lange, lange lijst van voorbeelden van excessief gedrag waarin Democraten en Republikeinen elkaar op iedere manier te lijf gaan in een spiraal van steeds sneller normatief verval. En het wordt met de dag extremer. Een collega in New York meldt dat vanaf election day het gebouw waar ze woont extra wordt beveiligd. Niet omdat het een bijzonder gebouw is, maar omdat het in de VS staat. Terwijl we dit schrijven worden winkels dichtgetimmerd en geldt voor heel New York een verbod om de straat op te gaan. Woorden als ‘riots’, ‘confrontation’, ‘fraud’ en zelfs ‘civil war’ zijn tot het dagelijks taalgebruik gaan behoren.

Het grootste probleem is dat het evenwicht lijkt te ontbreken. Doordat de VS kan kiezen uit twee, ben je voor of tegen. Je bent rood of blauw. Je hebt gewonnen of je hebt verloren. Alles wordt zwart of wit. En in de strijd om de macht is daarbij de nuance de grote verliezer. Alles wordt een tweestrijd. Het midden, de plaats waar zaken in evenwicht komen, staat door die tweedeling zo onder druk, dat het barst in plaats van buigt. 

Aandacht als brandstof

Als we even niet opletten, lopen we dat polarisatie risico ook in Europa en Nederland. We zien het al volop in de media: er is volop aandacht voor de uitersten. Hoe extremer het standpunt, hoe meer aandacht in de sociale en gewone media. En, omdat aandacht de brandstof is voor politici, worden daardoor de extremen nog harder aangejaagd. Daar helpt geen enkele waarschuwing op Facebook tegen. 

Wat wel helpt, is een systeem waarin niet twee, maar veel partijen de dienst uitmaken. Waardoor iedereen al op voorhand weet dat, hoe de uitslag van de stemming ook wordt, we moeten praten om samen tot een werkbare oplossing te komen. Stemmen voor het midden is dus zo gek nog niet. 

Polderen. Polderen. Polderen. 

In de middeleeuwen hebben we het polderen uitgevonden. Het Hollandse systeem van geven en nemen. Al in de 11de eeuw In de middeleeuwen moesten boeren, burgers, stedelingen en edellieden samenwerken om dijken te bouwen en droge voeten te houden. Dit kon maar op één manier: samenwerken. Doorpraten totdat iedereen een beetje water bij de wijn heeft gedaan, niemand gewonnen heeft en niemand verloren. Polderen betekent praten totdat er een oplossing is, waar iedereen zich licht morrend in kan vinden. Polderen. We love it. Zullen we?

Op 5 november verschijnt onze paginagrote advertentie over dit onderwerp in het FD. Je ziet hem hieronder.

Bronnen

‘I love Texas’: Trump op Twitter 

We demonstreren erop los: psycholoog maakt zich zorgen om polarisatie

SCP: Nederlanders hebben gevoel dat polarisatie toeneemt

Terrorismebestrijder: meer polarisatie te zien sinds coronapandemie

De Nederlander radicaliseert, van links tot rechts

Onrust in de VS kan hier het verkeerde voorbeeld geven

De groeiende polarisatie en agressie in de samenleving vragen om meer dan betere beveiliging alleen

Hoe het nieuws polarisatie voedt en wat eraan te doen is

Aan tafel met de man die van depolariseren zijn werk heeft gemaakt, maar daar liever niet over spreekt

Het online debat zou beter worden als we soms andermans standpunt innemen

De geschiedenis van het poldermodel

 

Geef een reactie