Roestig mes

Ze woont in het portiek naast het mijne, de lieve grijze buurvrouw. Ze is bijna altijd thuis. En de pakjesbezorger heeft dat inmiddels ook in de gaten. Al tijden worden de pakjes die in de omliggende woningen en portieken tevergeefs bezorgd worden, bij haar bezorgd. En opgehaald.

Door het glas van de portiekdeur zag ik mevrouw V. aan komen schuifelen. “Ik kom weer eens een pakketje ophalen, mevrouw V.” “Oh ik ga even kijken welke van jou is, hoor. Ik heb weer een halve gang vol staan.” “Och jee, vindt u dat niet vervelend? Allemaal dozen in de gang en dan ook nog al die mensen die aan de deur komen?”
Ik schaamde me bijna dat ik regelmatig iets bestel en vervolgens niet thuis ben om het in ontvangst te nemen. “Nee, hoor. Ik vind het eigenlijk wel gezellig, die aanloop. Ik ben ook maar alleen.”
Het muntje viel eigenlijk pas toen ik weer in mijn eigen portiek, in mijn eigen huis zat. En het sneed door mijn ziel. Met een roestig mes. Heel erg au! Het raakte me. Niet omdat ik het 1-op-1 herkende, maar het zette me wel aan het denken over mijn eigen sociale systeem. Ik durf best toe te geven dat ik me periodes hartverscheurend eenzaam en alleen kan voelen, zelfs in gezelschap. Dat wordt niet altijd begrepen, als je best veel mensen kent, hele fijne vrienden hebt en je heel gemakkelijk onder mensen beweegt. Dat zegt alleen niet alles. Om onnavolgbare redenen voel ik me soms alsof er een soort matglazen ruit zit tussen mij en de rest. Ik zie van alles gebeuren, maar ik voel de connectie niet. Het contactje is kapot. Ik ben ‘outside looking in’. Alleen. Ik realiseerde me dat ik me op die momenten mevrouw V. voel.

Ik kocht stroopwafels, een paar kaarsen, lekkere thee, zoutjes, chocola, en stopte het in een doos. Op de doos plakte ik een frankeerlabel. Ik bracht het glimlachend naar het postagentschap. Twee dagen later ging in het portiek naast het mijne de bel. Mevrouw V. pakte een doos aan. Ze wilde hem al bijna in de gang zetten, maar zag tot haar verbazing dat haar naam erop stond. Ze schuifelde naar binnen en maakte de doos open. Er zat een kaartje in. “Lieve buurvrouw. Eindelijk heeft u nu eens de deur opengedaan voor een pakketje voor uzelf. Ik heb het aan u gestuurd om u te bedanken voor het onderdak bieden aan al mijn pakketjes. En ze altijd vriendelijk weer uitreiken als ik aan de deur kom. Als u het leuk vindt, kom ik een kop thee bij u drinken bij het volgende pakketje dat ik bij u kom ophalen. U heeft de spullen er alvast voor in huis :-).”

Eenzaamheid kan dichterbij zijn dan je denkt. Het is geen populair gespreksonderwerp. Het is niet sexy. Vaak zelfs taboe, zeker als het over jezelf gaat. Durf jij het (ook) te doorbreken? 

Ineke Buijs

Eén gedachte over “Roestig mes”

Geef een reactie