Hans en de mevrouw

Op een doodnormale dinsdagmiddag zat ik met Hans, een vriend van me, te lunchen. Hij vertelde mij over zijn ochtend: hij had heerlijk getuinierd bij een bejaarde vrouw. Ze is weduwe en niet zo mobiel meer. Hans vertelde dat mevrouw dolgraag naar een verzorgingshuis wil. Dat mag alleen niet, want ze is nog te zelfstandig. Dat vindt de mevrouw erg jammer, want ze voelt zich eenzaam.

Ze woont namelijk in een straat met allemaal jonge gezinnen. Naast hun eigen drukke leven hebben ze maar weinig tijd om met de buren om te gaan. Soms zetten ze de afvalbak terug in haar tuin. Maar daar blijft het wel bij. Ze heeft wekelijks bezoek van haar zoon en van Hans. Ook komen er zorgverleners, maar net als ze die iets beter leert kennen, worden ze overgeplaatst. Dat vindt ze heel erg jammer.

Ik moet er niet aan denken dat mijn opa’s en oma’s eenzaam worden. Gelukkig zijn zij omringd door vrienden en familie, maar nu ik het me bedenk: ik ken ook wel twee mevrouwen waarvan ik vermoed dat ze eenzaam zijn. Erg genoeg neem ik me al maanden voor om ze eens op te zoeken, maar telkens denk ik: “Ach, ik ben druk, ik bel ze volgende week wel.” Maar dat doe ik dus niet.

En dat is precies wat Hans zegt: “In de drukte van de dag staan we niet zo stil bij onze medemens. Gek eigenlijk. Want een Trump hoeft maar een scheet te laten en we weten het gelijk, maar hoe het met onze buren gaat, daar hebben we eigenlijk geen weet van.”

Ja, ik ben bezig met mijn scriptie. En ja, ik werk. Druk, druk, druk. Maar ik heb ook tijd om hier en daar een feestje mee te pakken. Dus ik moet stoppen met excuses verzinnen. Als ik een eenzaam persoon voor even wat minder eenzaam kan laten voelen, dan wil ik dat doen. Dus ik ga vandaag nog kaartjes versturen naar mijn twee lieve mevrouwen en ze vragen wanneer ze kunnen afspreken. En als ik toch bezig ben, stuur ik mijn opa’s en oma’s er ook gelijk eentje.

Yasmin – 14/10/19

Geef een reactie